Zapra­szamy do lek­tury tek­stu autor­stwa Jana Masz­czy­szyna, który zwy­cię­żył w naszym kon­kur­sie na zimową minia­turę grozy. Auto­rem ilu­stra­cji jest Tomasz Woź­niak.

Zwy­kło się przyj­mo­wać, że Pol­ska hor­ro­rem nie stoi. Trzeba przy­znać, że są ku temu powody: z trzech pod­sta­wo­wych gatun­ków fan­ta­styki cie­szy się on w naszym kraju naj­mniej­szym uzna­niem. W przy­padku fan­tasy czy science fic­tion mamy auto­rów cie­szą­cych się ogromną, mię­dzy­na­ro­dową sławą: Andrzeja Sap­kow­skiego oraz Jacka Dukaja. W hor­ro­rze takich nazwisk brak. Są oczy­wi­ście pisa­rze, który pró­bują swo­ich sił w tym gatunku, jed­nak nie mogą się poszczy­cić takimi suk­ce­sami, ja dwaj wspo­mniani wcze­śniej auto­rzy. Domo­fon, o któ­rym będę dziś pisać, jed­no­cze­śnie jest potwier­dze­niem i zaprze­cze­niem tej obser­wa­cji: z jed­nej strony jest to kawał genial­nej grozy, z dru­giej nato­miast dowo­dem na to, że coś takiego jak „pol­ski hor­ror” trak­to­wane jest po maco­szemu — autor szybko zre­zy­gno­wał z tej kon­wen­cji, prze­rzu­cił się na pisa­nie popu­lar­niej­szych u nas kry­mi­na­łów i dopiero dzięki nim zdo­był i uzna­nie, i rozgłos.

Naj­now­szy odci­nek Kar­pio­wego Pod­ca­stu adre­so­wany jest przede wszyst­kim do twór­ców ser­wisu stephenking.pl, który obcho­dzi dzi­siaj swoje dzie­się­cio­le­cie, ale ser­decz­nie zapra­szamy do wysłu­cha­nia także tych, któ­rzy iden­ty­fi­kują się w jakiś spo­sób ze spo­łecz­no­ścią kin­gow­ców albo po pro­stu chcą posłu­chać tro­chę o tym, czemu Agnieszka nie lubi Kinga, ale lubi Kingowców.

10 lat StephenKing.pl Play NowPlay in Popup | Down­load (118)